Teus: “Sport is voor mij een levensbehoefte”

Als 8-jarige hebben mijn ouders me bewust op de individuele sport judo gedaan, omdat ik moest leren om verlies te incasseren. Maar mijn allereerste wedstrijd kon ik al afsluiten met een 1e plaats. Vanuit de Budo gedachte heb ik toch veel geleerd, zoals beleefdheid en respect voor de ander. Ik was altijd gericht op wedstrijden en naast kampioen van Friesland en Noordoost Nederland, heb ik het nog geschopt tot lid van de Nationale Militaire judo selectie en tussendoor op mijn 17e de 1e dan (zwarte band) behaald. Omdat ik naast het judo nog steeds overliep met energie, ben ik tegelijkertijd ook op wedstrijdzwemmen gegaan. Ondanks een natuurlijke aanleg voor deze sporten is het me niet komen aanwaaien en trainde ik op die leeftijd al keihard voor goede resultaten. In de aanloop naar de Nederlandse Kampioenschappen lag ik elke ochtend om 7.00u in het zwembad om te kunnen voldoen aan de limiet voor deelname; wat uiteindelijk is gelukt. Op 13-jarige leeftijd moest ik een keuze maken, omdat ik naast school niet twee sporten op dit niveau kon blijven doen. Ik koos om school te laten vallen, maar dat zagen mijn ouders toch wat anders….dus viel zwemmen af.

In 1980 ben ik mijn carrière aan de Koninklijke Militaire School als Onderofficier bij de Landmacht begonnen. Hier kwam ik via een collega in aanraking met Kickboksen. Na een eerste kennismaking in Steenwijk bij trainer Frans Santing was ik verkocht en werd er hard en intensief getraind. Hoewel judo wedstrijden mijn eerste liefde bleven, heb ik mij één jaar lang alleen gefocust op kickboksen om de kick te kunnen meemaken van 2 wedstrijden in de ring. Helaas kreeg ik in 1989 een blessure waardoor ik langere tijd geen contactsporten mocht beoefenen en ben toen gedwongen gestopt met kickboksen en judo.

Vanuit defensie kwam ik toen in aanraking met Survivalruns. Het mooie en uitdagende van deze fantastische sport is dat het buiten in de natuur is – bij mooi en slecht weer, zomer en winter – en dat je de strijd aangaat met de hindernissen, de natuurlijke elementen en met name jezelf. Dat aangaan van de strijd met jezelf en het opzoeken van mijn fysieke en mentale grenzen is voor mij altijd weer de ultieme uitdaging. Misschien ben ik bij defensie (Luchtmobiel) enigszins “misvormd” daarin, want mijn motto is dat zolang je nog kunt praten of bewegen, er nog energie in je lichaam zit en je dus nog verder kunt. Het is een mindset om daar diep voor te kunnen en willen gaan, die je uiteindelijk ook vormt voor je houding in het dagelijkse leven.

Toen ik in 2004 defensie verruilde voor een burgerbaan als Service Manager heb ik mij voorgenomen de fysieke gesteldheid van dat moment zolang mogelijk vast te houden. Dit heb ik gedaan door mijzelf jaardoelen te stellen en diverse uitdagingen aan te gaan. Inmiddels heb ik 10 keer als loper deelgenomen aan de RoPa-run (512 km lange estafette van Rotterdam naar Paijs),deelgenomen aan Ö till Ö en Amfibimannen in Zweden (55 km hardlopen en 10 km zwemmen in je wetsuit met je loopschoenen aan, duur ± 13 uur), deelname aan de Zweedse langlauftocht Vasaloppet (90 km, duur ± 12 uur) en vorig jaar een trailrun tegen de Mont Blanc op in Frankrijk (23 km).

Twee jaar geleden was ik toe aan iets nieuws en de vechtsport is altijd blijven kriebelen. Het MMA trok mij al langere tijd en zodoende heb ik mij aangemeld voor een proefles bij Tabonon. Nu ben ik twee jaar verder, train 3 keer per week MMA en pak nu ook weer het kickboksen op. Daarnaast ben ik zo enthousiast geworden dat ik ben gestart met de opleiding voor trainer MMA en stage loop onder de bezielende begeleiding van Dennis Vlaskamp. Ik hoop in de toekomst vanuit mijn brede sportervaring anderen te kunnen inspireren en te begeleiden.

Waarom zo enthousiast op 56 jarige leeftijd? Vanaf het begin ben ik op deze sportschool en in de diverse trainingsgroepen enthousiast en respectvol ontvangen door mijn (toch vaak veel jongere) trainingspartners en trainers en heb ik veel van hen kunnen leren en voel ik mij daardoor meer dan welkom bij Tabonon. Mijn enthousiasme over Tabonon heb ik weer uitgestraald naar mijn zoon Fabian, zodat we nu zelfs samen de MMA trainingen volgen. Wat wil je nog meer als vader?

Zoals je misschien hebt kunnen concluderen is sporten altijd een “levensbehoefte” voor mij waar ik dagelijks heel veel positieve energie uithaal (hoewel mijn vrouw het soms een verslaving noemt….heel apart 🙂 ).