Josh: “Het leukste aan vechten voor Tabonon zijn de supporters”

Wie op 10 juni mee was naar het gala in Drachten herinnert zich de MMA partij van Josh Lucas ongetwijfeld. Misschien weet je niet meer precies de details van zijn wedstrijd, maar de ontlading bij Josh toen hij wist dat hij gewonnen had, moet je bijgebleven zijn. Het was een intense partij, gevochten door een intense vechter. Lees hier zijn verhaal:

Mijn naam is Josh Lucas en ik ben 21 jaar oud. Ik woon samen met mijn ouders en broertje in Hoogeveen. Op het moment werk ik in een fabriek als operator. Dit is niet bepaald mijn droombaan, maar op dit moment vind ik het wel prima.

Al van jongs af aan doe ik aan vechtsport. Op mijn 9e begon ik met taekwondo. Op die leeftijd was het natuurlijk voornamelijk spelenderwijs trainen. Ik vond dat altijd erg leuk! Toen ik 14 jaar was wist ik nog niet zo goed wat ik wilde. Ik wist alleen dat ik liever ging gamen dan dat ik naar school ging. Rond die tijd kwam UFC met haar eerste game. Ik had eigenlijk nog nooit van MMA gehoord, maar ging wel die game spelen. Ik speelde met Mauricio ”shogun” Rua. Mijn interesse was gewekt en al snel zocht ik hem op op internet. Toen ik zijn filmpjes zag was ik meteen verkocht, ik wilde ook MMA gaan doen. Aangezien ik al bekend was met vechtsport, was de stap niet zo groot en was ik dus ook niet bang om eraan te beginnen. Zo startte ik met MMA trainingen op mijn 15e. Dit deed ik echter niet heel intensief waardoor het wel 2 jaar duurde voordat ik de sport echt begon te begrijpen.

Vechtsport is belangrijk voor mij omdat het een uitlaatklep is. Wanneer ik helemaal stuk ga op de pads denk ik nergens anders meer aan.  Wanneer ik een minder fijne dag kan afsluiten met een goede training, maakt dat alles weer goed. Vechtsport zorgt ervoor dat ik me goed voel. Ik train dan ook bijna dagelijks. Een dag niet trainen voelt voor mij heel vreemd, het is een levensbehoefte voor mij. Sommige vechters hoor je wel eens zeggen dat het trainen voor een wedstrijd zwaar is omdat het zoveel van je vraagt. Zelf heb ik hier geen last van, ik weet gewoon niet beter. Het zit zo erg in mijn systeem om dagelijks te trainen, het is net zoiets als tanden poetsen voordat je naar bed gaat.

Gala Drachten
De voorbereiding op mijn laatste wedstrijd was net als anders. Ik voelde me goed, op wat kleine pijntjes na die je altijd hebt als je hard voor een wedstrijd traint. Ik had mij voorbereid op 3 rondes van 3 minuten, maar de bond waar ik voor vocht deed maar 2 rondes. Dus dat was een meevaller. Tijdens het opwarmen werd ik wel even zenuwachtig. Ik ga dan ineens heel veel nadenken over of ik me wel goed genoeg heb voorbereid en waar ik nu in vredesnaam waar aan ga beginnen. Tijdens het opwarmen zaten deze gedachtes me wel een beetje in de weg. Bij eerdere wedstrijden vroeg ik altijd of Dennis me nog even goed boos wilde maken, voordat ik de ring in stapte. Maar dit keer hebben we dat niet gedaan, ik was benieuwd wat dat met me zou doen. Toen ik naar de ring liep voelde ik niks meer. Ik was wel onder de indruk van de hoeveelheid supporters die vanuit Tabonon waren gekomen, dat voelde erg goed!

Ik heb de 2 rondes uitgevochten en tegenover de jury duidelijk bewezen dat ik de betere vechter was. Ik had meerdere takedowns op mijn tegenstander en had merendeels van het gevecht een dominante positie waaruit ik kon stoten. Toen ik tussen de rondes terug liep maar mijn hoek en naar de tribunes keek, zag ik dat iedereen stond. Zelfs de mensen die niet voor mij kwamen. Wij waren de eerste MMA partij van de avond, volgens mij was het publiek best onder de indruk van hoe hard het er aan toe ging. Dat is voor mij de echte reden waarom ik de ring in stap. Ongeacht winst of verlies wil ik altijd zorgen voor spektakel.

Op het gala deden meerdere vechters vanuit Tabonon mee en zoals gezegd was er veel publiek meegereisd naar Drachten. Dat maakt voor Tabonon vechten nog het leukst: er zijn altijd wel supporters die je aanmoedigen!