Op 31 augustus was het na maanden voorbereiding zover: het zomerkamp begon! We verzamelden bij Tabonon aan de Floresstraat om met z’n allen richting Zwartemeer (vlakbij Emmen) te rijden. Drie kwartier later deinden de Canadese houten blokhutten op het terrein van Sportlandgoed Zwartemeer al op. Een groot grasveld met in het midden een vuurplaats was de dagen erna onze trainingsplek! Dit is het verhaal van het zomerkamp…

De huisjes waren al snel ingedeeld door de ruim 20 leden en trainers die mee waren op kamp. Waar de huisjes schoon en netjes waren bij binnenkomst, veranderden ze al snel in een zee van kickboks- en mma-spullen. De eerste training begon namelijk al snel! De MMA-mat werd aan elkaar gepuzzeld en de kickboksers trokken hun kickboksgear én schoenen aan voor de training. Want het was best een frisse bedoening op het natte gras in de avond.

Na de training duurde het niet snel voordat het kampvuur in lichterlaaie stond. Al geurend naar douchegel en shampoo verzamelde iedereen zich rond het kampvuur: er werden constructies gebouwd van satéprikkers voor de marshmellows en dekentjes tevoorschijn gehaald om warm te blijven. Al lachend, gierend, brullend verstreek de tijd, tot het – iets te laat – tijd was om naar bed te gaan. Want de volgende ochtend ging om 8:30 uur alweer de wekker om te ontbijten.

Waar de ene een ochtendmens is en gezellig zat te kletsen, was de ander nog eventjes aan het wakker worden onder het genot van een bakje koffie. De eerste gesprekken over de aankomende trainingen begonnen natuurlijk al snel, en ook de MMA-ers konden niet wachten en rolden al snel weer over hun mat. Om 10:30 uur stond iedereen weer klaar en was het tijd voor een speciale training: alle kickboksers deden namelijk ook een kwartiertje mee met MMA! Een ware ervaring voor velen om eens kennis te maken met deze sport. Trainer Dennis legde drie basisgrepen uit om de kickboksers enthousiast te maken. En dat gebeurde!

Twee uur later had iedereen even over de mat gerold en zat deze training erop. Maar stilzitten gebeurde niet! Het was tijd voor het door Emiel en Judith georganiseerde zeskamp in teams. Voor het eerste onderdeel renden alle teams zich de longen uit het lijf om een mastermind-code te kraken met over het sportlandgoed verdeelde ballen. Vervolgens was het tijd voor nog een geheel nieuwe ervaring: blind boksen. Met blinddoek om en handschoenen aan moest iedereen van elk team het opnemen tegen een tegenstander uit een van de andere teams, ondertussen gecoacht door een van de teamleden. ‘Rechts, rechts, meer naar rechts, en nu stoten!’ ‘Nee hij stapt weg, draai je om, achter je, ja daar, ja!’ Het was een hele gewaarwording, waarbij gelukkig (natuurlijk) geen gewonden vielen. Ondertussen kreeg Hanieh telefoon: “Bob is gearriveerd!”

Zodra we aankwamen lopen op ‘ons’ sportveld stond Bob Schreiber al klaar. Ruim een uur lang legde Bob diverse basistechnieken uit: hierbij draaide het om voetenwerk. Voor sommigen al wat meer beoefend, voor anderen nog veel minder. Maar voor iedereen heel leerzaam, want “Het begint allemaal met je voetenwerk, dat is de basis”, aldus Bob Schreiber. Na de kickboksseminar ging Bob de mat op met de MMA-ers om ook hen te voorzien van zijn tips en trucs. Zijn vertrek na de seminar betekende het begin van het tweede deel van het zeskamp. Er wachtten nog twee estafette- onderdelen en een soort sportieve stoelendans waarbij hevig gesprint moest worden op ons. De estafette overleefden we maar net: want na 8 rondjes met je hoofd dichtbij de grond om een pionnetje heen drentelen en daarna rechtdoor naar de overkant rennen, ging niet bij iedereen even soepel. Het leverde hilarische – en af en toe net-geen-ongelukkige – situaties op.

Nadat een van de teams de eer van het zeskamp opstreek en een appeltaart won, duurde het niet lang voordat iedereen gedoucht en wel klaar stond voor de barbecue. Bakken vol vlees, salades en sausjes werden geleverd: ons sportveld veranderde in een soort restaurant. Een welverdiende, heerlijke en gezellig maaltijd na een hele dag intensief sporten. Als toetje werd ‘De Jongens tegen De Meisjes’ gespeeld en werd het kampvuur weer aangeslingerd voor een tweede gezellige avond vol humor rondom het vuur.

Zondagochtend ging de wekker weer op tijd: het was tijd voor de survivalbaan! Van touwladders tot vlotten op water waar keihard overheen gerend moest worden. Praktisch niemand hield het droog: niet alleen van het water, maar ook van het lachen. Met de spierpijn van het zeskamp volop in de benen, trotseerde de groep alle obstakels met net zoveel enthousiasme. Het was een te gekke activiteit die zeker voor herhaling vatbaar was. Net als het hele weekend overigens: iedereen heeft volop genoten én elkaar wat beter leren kennen. En omdat niemand naar huis wilde, sloten we af met een potje volleybal om het nog zo lang mogelijk door te laten gaan. Een heerlijk weekend dus, wat we volgend jaar weer overnieuw gaan doen op dezelfde plaats en in hetzelfde weekend.

Dus zet het laatste weekend van augustus alvast in je agenda, want als je er niet bij was heb je (helaas!) wat gemist!