Hilde Houweling doet aan boksen in Zwolle bij Tabonon MMA Kickboksen. Ze vertelt over hoe boksen haar motiveert om te herstellen van haar eetstoornis, waarover ze ook in Het Voedselgevecht op NPO3 vertelt

Boksen, een motivatie voor mijn herstel!

Hilde bokst sinds april bij Tabonon. Ze ziet dit als een grote motivatie, want al sinds haar 15de heeft ze een eetstoornis. “Doordat ik boksen heb gevonden, weet ik dat ik goed voor mezelf moet blijven zorgen om het boksten te kunnen blijven doen.” Ze vertelt haar verhaal.

“Ik ben Hilde Houweling en ik ben 22 jaar oud en ik boks sinds eind april bij Tabonon. Sinds mijn 15e heb ik een eetstoornis en ik ben daar nog steeds voor in behandeling. Wat een grote motivatie voor mij is? Het boksen bij Tabonon.

Onschuldig begin

Het begon allemaal heel onschuldig op mijn 15e. Ik heb altijd een meisjesdroom gehad om ooit in het Nederlands hockeyteam te komen. Ik deed er alles aan om die droom uit te laten komen. Dat ging met vallen en opstaan. Zo kan ik mij nog goed herinneren dat een hockeytrainer van mij zei dat als ik wat lager in mijn vetpercentage zou zitten, ik minder blessures zou hebben en beter zou presteren. Wat mijn hockeytrainer niet wist was dat ik al niet lekker in mijn vel zat en dit eigenlijk de druppel was die de emmer deed overlopen. Ik ben nooit te zwaar geweest, maar ik dacht: als ik de top wil bereiken, dan moet ik alles op alles gaan zetten en dit advies opvolgen. Ik ging op mijn voeding letten en dat begon eigenlijk door de snoepjes en koekjes te laten staan. Al snel merkte ik resultaat. Ik viel af en kreeg veel complimenten van mensen om mij heen en daarnaast werden mijn prestaties ook beter. Ik kwam in een goede flow terecht, dacht ik.

Na het behalen van mijn Havo-diploma kreeg ik de kans om voor FC Barcelona te gaan spelen. Ik verhuisde zonder mijn ouders en zusje naar Spanje. Ik zat daar in een appartement en voelde mij erg alleen. Het bezig zijn met het eten werd een steeds grotere obsessie. Alles waarvan ik dacht dat het niet goed voor mijn lichaam was zette ik op een “verboden-producten-lijst”. Producten met e-nummers, suikers, vetten, zouten en koolhydraten meed ik. Ik at alleen nog eiwitten en groentes, maar ook dat werd steeds minder. Dat ging zo ver dat ik op een gegeven moment bijna niks meer at op een dag. Mijn sportprestaties gingen snel achteruit, tot op een moment dat het hockeyen echt niet meer ging en ik eigenlijk niet meer op mijn benen kon staan. Ik wilde niet naar huis, want ik had die droom die ik nog niet behaald had. Naar huis gaan stond voor mij gelijk aan falen. Uiteindelijk hebben mijn ouders mij opgehaald in Barcelona en ben ik naar Nederland gehaald.

Een eetstoornis? Nee joh, ik niet.

Mijn hockeydroom was in duigen gevallen. Ik was altijd de hockeyende Hilde en wie was ik nu nog? Ik had altijd geleerd dat, zolang ik presteerde, ik vrienden had en nu ziet niemand mij meer staan… Ik was mezelf kwijt, mijn identiteit. Langzaam ging ik mijn identiteit steeds meer in het eten zoeken. Dat was hetgeen waar ik controle over had, het enige waar ik nog goed in was en in kon presteren. Zo zag ik dat op dat moment.

Mijn ouders maakten zich grote zorgen. Ik kwam bij de kinderarts terecht en al snel werd er duidelijk dat ik een eetstoornis had, anorexia! Ik heb dit nog lange tijd ontkent, want het enige waar ik controle over had dat ging niemand mij afpakken, dat was mijn geheim. Vanaf dat moment ben ik eigenlijk in de eetstoorniswereld terecht gekomen en meerdere keren opgenomen, onder meer twee keer in Portugal. Door mijn ziek zijn, isoleerde ik mijzelf heel erg. Alle sociale contacten vermeed ik uit angst dat ik daar moest eten. Daarnaast had ik de energie ook niet meer. Mijn lichaam was op. Ik had veel lichamelijke klachten zoals het constant koud hebben, pijnlijke botten, geen menstruatie, haaruitval, enzovoort. Ik was doodongelukkig, maar ik deelde daar niks over met mijn ouders en zusje. Ik wilde dat zij trots op mij waren en zich geen zorgen maakten.

Omslagpunt

Mijn ouders stonden met hun rug tegen de muur en waren zo machteloos. Afgelopen december 2017 stond mij een opname te wachten bij een andere eetstoorniskliniek Novarum, omdat mijn huidige eetstoorniskliniek Human Concern mij niet meer de medische zorg konden bieden die ik nodig had. Ik weet nog goed dat mijn moeder op een gegeven moment tegen mij zei: ‘Hilde, we leven met je mee. Maar als je zo doorgaat dan lig je over een paar weken tussen zes planken onder de grond. We zullen allemaal verdrietig zijn, maar het leven gaat door, met of zonder jou!’ Dat mijn eigen moeder dit tegen mij zei heeft mij toen heel erg geraakt, maar mij ook aan het denken gezet. Ik ging mij beseffen dat ik nu al 6 jaar een eetstoornis had en eigenlijk al die tijd niet voor mezelf gevochten had. Ik vond dat ik het leven niet meer verdiende en ik deed eigenlijk alleen af en toe mijn best voor mijn ouders en therapeuten om hen trots te maken. Ik moest dit voor mezelf gaan doen!

Boksen, mijn motivatie!

Tegen het einde van mijn opname bij Novarum, eind april, mocht ik het sporten weer een beetje oppakken. Naast het hockeyen heb ik kracht- en vechtsporten altijd erg interessant gevonden, maar daar heb ik nooit tijd voor gehad door het hockeyen. Maar nu kreeg ik daar eindelijk de kans voor. Vanaf de eerste stap die ik in het pand van Tabonon zette voelde ik mij thuis. Ik werd gezien om wie ik was en niet om wat ik presteerde. Ik werd gewaardeerd en dat gewoon door mezelf te zijn, niets meer niets minder! Vanaf dat moment wist ik dat ik goed voor mezelf moest blijven zorgen om het boksen te kunnen blijven doen bij Tabonon. Het boksen is een hele belangrijke motivatie voor mij geworden!

Mijn boodschap

Nu ik al een stuk verder in mijn herstelproces ben, weet ik waarom ik op mijn 15e niet lekker in mijn vel zat. Van mijn 11e tot en met mijn 13e jaar ben ik seksueel misbruikt door een hockeytrainer. Op mijn 15e is dit wel naar buiten gekomen en heb ik samen met mijn ouders aangifte gedaan. Alleen stopte ik dit trauma heel ver weg. Als ik maar deed alsof het er niet was, dan hoopte ik dat het ooit zou verdwijnen. Dit was natuurlijk niet het geval. Dat moest verwerkt gaan worden en daar ben ik nu in mijn kliniek mee bezig! Een eetstoornis is zoveel meer dan wel/niet eten of het gewicht. Een eetstoornis zit als een jasje om onderliggende problemen heen. Ik zette mijn eetstoornis onder andere in om niet met mijn emoties bezig te hoeven zijn, het was het enige waar ik controle over had voor mijn gevoel. Ik hoop dat ik met mijn verhaal mensen kan inspireren, herkenning kan geven en voor begrip kan zorgen. Dat je mag zijn wie je bent en dat sluit naar mijn mening volledig aan bij de visie van Tabonon. Daarom voel ik mij ook zo fijn in de boksschool.

TV programma

Ik doe mee aan het programma “Het Voedselgevecht” dat vanaf donderdag 25 oktober op NPO3 om 20:55 uur te zien is. Het is een reeks van 4 afleveringen. Wat ik vooral met dit programma naar voren wil brengen, is dat een eetstoornis om zoveel meer draait dan om wel/niet eten of om het gewicht. Het zit als een jasje om onderliggende problematiek heen. Het is een copingsmechanisme dat je inzet om met andere dingen om te gaan. Ik geloof oprecht dat je 100% kunt herstellen, maar dat kan alleen als je verder kijkt dan de symptomen (de eetproblematiek).

In het programma komt ook de boksschool Tabonon voor. Allemaal kijken dus!

Bonus voor de liefhebbers: Er staat een uitgebreid Interview in het blad Vriendin (nummer 42) over mij en mijn moeder over de weg naar herstel.

Ook boksen?

Ben jij ook benieuwd wat boksen voor jou kan betekenen? Vraag dan een gratis proefles boksen in Zwolle aan!