Het verhaal van… Carolien

Mijn naam is Carolien Boers (meisjesnaam Bisschop) Ik ben dus getrouwd en wel met Aalt. Wij wonen al ruim 15 jaar in Kampen maar ik ben geboren en getogen in het mooie Zwolle. Inmiddels staat de teller op 42 qua leeftijd..

Ik heb eigenlijk altijd wel gesport. Al op jonge leeftijd ben ik begonnen met gymnastiek en dat heb ik volgehouden tot ik 10 was. Toen mocht ik van mijn ouders eindelijk op voetbal. Bij ons thuis in de buurt was namelijk een trapveldje en daar was ik met de jongens uit de buurt altijd veel te vinden om te voetballen. Toen ik 10 werd, vonden mijn ouders me oud genoeg om vanuit Schelle naar ‘de andere kant van de stad te fietsen’ om bij Be-Quick mijn voetbalkunsten te laten zien. Ruim zeven jaar heb ik als verdediger fanatiek gevoetbald. Meerdere keren in de week -en door weer en wind- ging ik op de fiets naar de voetbal. De laatste 2 jaar heb ik in Dames 1 op redelijk niveau gevoetbald. Mijn voetbalstijl leek op die van John de Wolf (..) hard doch rechtvaardig. Ik kreeg best eens een waarschuwing, maar heb nooit een kaart gehad.

Na het voetballen heb ik een paar jaar niet gesport, maar uiteindelijk wilde ik toch weer wat gaan doen en toen ging ik fitnessen in ’s Heerenbroek. Daar heb ik Hanieh ontmoet, een jaar lang probeerde zij mij over te halen om te gaan kickboksen. Om van ‘het gezeur’ af te zijn deed ik toch maar eens een proefles en dat was het begin van een paar jaar intensief kickboksen. We begonnen met een groepje dames waar op een gegeven moment de mannen ook mee mochten trainen. Vanwege een blessure aan mijn bovenbeen moest ik stoppen om te herstellen.

Daarna heb ik een paar jaar niet meer gekickbokst. Ik had geen zin meer om de draad op te pakken, totdat ik Hanieh in Zwolle tegen het lijf liep en zij vroeg “wanneer kom je weer een keer?”. Tja, de spullen had ik nog dus maar weer eens geprobeerd op de locatie in Holtenbroek. En dat was direct weer leuk! Een paar jaar lang trainde ik 1x in de week. Naast een druk privé leven en een fulltime baan, was dat de limiet. Kickboksen is voor mij een sport waarin ik mij heerlijk kan uitleven, wat me uitdaging geeft en waarin ik mijn grenzen verleg. Na een lange dag vergaderen verheug ik mij erop om weer de mat op te gaan. De sport is voor mij een heerlijke uitlaadklep naast mijn fulltime baan in de financiële dienstverlening.

Vorig jaar zag ik op Facebook de oproep voorbij komen om trainer te worden. Nu ik al zoveel jaar train, leek het mij ook leuk om trainingen te geven. Tijdens het voorgesprek werd duidelijk dat het worden van een goede trainer wel wat tijd en energie vergt. Inmiddels zijn we bijna 1 jaar verder en ik heb geen seconde spijt gehad om de trainersopleiding te volgen. Het is fantastisch om aan heel diverse groepen de fun en techniek van het kickboksen te leren. Het lesgeven is een vak apart maar ik krijg er ontzettend veel energie van. De voorbereiding, de samenwerking en het zorgen dat iedereen na een les moe en voldaan van de mat afstapt. Top! En de groep van de trainersopleiding is ook nog eens ontzettend leuk.

Het viel mij in het begin reuze tegen hoe anders het is om voor een groep te staan en les te geven, in plaats dat je lekker aan het sporten bent. Als trainer is het tijdens een lesuur toch ook best hard werken. Ik vind het kenmerkend voor Tabonon dat alle leden (en trainers) de trainers in opleiding helpen om een goede trainer te worden. Na afloop van de les krijg ik vaak tips en tops over de training. De sfeer, het kletsten voor en na die tijd, de gastdames en –heren die overal meehelpen en altijd de koffie klaar hebben staan. Het is genieten.

Het jaar 2017 staat voor mij in het teken van het halen van het trainersdiploma, zorgen voor een goede balans tussen sport-werk-privé en proberen Aalt ook aan het kickboksen te krijgen (ik zie de Tabononleden soms meer dan ik hem zie). Het kan bijna niet anders dat ook hij geraakt wordt door het ‘Tabonon virus’.

Tot op de kickboksmat!
Osu