‘Dankzij mijn hond heb ik mijn vrijheid terug …’

Tijdens de Matsuri gaat de opbrengst van de bingo en collectebussen naar het project Veteranenhond van Hulp voor Helden. Lees hier het verhaal van Trevor en zijn hulphond Mister.

Door Jan Schoenman:

Nadenken

Het is 2006 als korporaal der eerste klasse Trevor Veira naar Afghanistan wordt uitgezonden. Hij werkt in de logistiek op onder meer het vliegveld van Kandahar en in Kamp Holland. “Net als zoveel collega-veteranen kijk ik met gemengde gevoelens terug op die uitzending. Enerzijds kon ik onder moeilijke omstandigheden doen waarvoor ik was opgeleid en heb ik werkelijke kameraadschap ervaren, anderzijds waren er ook minder plezierige dingen zoals raketinslagen en een vrachtwagenongeluk”, zo blikt Trevor terug. “Aan dat ongeluk heb ik ernstig rugletsel overgehouden. Ik heb nog wel mijn uitzending afgemaakt maar uiteindelijk moest ik in 2007 de dienst verlaten.”

Trevor gaat aan de slag bij MartinAir maar wanneer vanwege dat rugletsel in 2010 ook zijn benen gaan uitvallen, komt hij thuis te zitten om uiteindelijk in 2012 volledig afgekeurd te worden. “Het gevolg was wel dat, omdat ik lichamelijk steeds minder kon, ik steeds meer tijd kreeg om na te denken. Nachtmerries en flashbacks waren daarvan het gevolg. Bovendien had ik in die periode een heel kort lontje. Ik leefde op gespannen voet met de wereld, maar vooral met mezelf. Op een gegeven moment durfde ik amper nog naar buiten en kwam ik eigenlijk nergens meer. Een behoorlijk isolement dus.” Er wordt bij Trevor PTSS vastgesteld en samen met die ernstige rugklachten leidt dat tot een militair invaliditeitspensioen op zowel geestelijke als lichamelijke gronden.

Trevors’ partner Patricia (35) over die periode: “Ja, dat was een hele zware tijd. Je ziet dat het met je partner steeds slechter gaat, maar de zorg om onze drie kinderen en mijn eigen werk ging wel gewoon door. Ik kwam niet meer tot rust. We hebben hulp gezocht, maar dat heeft niet gebracht wat we ervan hoopten. Uiteindelijk werd ik actief bij de Stichting Veteranen Amsterdam en vooral het lotgenotencontact binnen het inloophuis van de Stichting heeft ons goed gedaan. Het was ook via die weg dat we voor het eerst hoorden van de Stichting Hulphond Nederland en het werk dat ze doen.” Eind 2012 benadert Patricia Hulphond Nederland en al snel wordt er vanuit de Stichting contact opgenomen. Er volgt een eerste kennismaking met Mister, een koningspoedel die op dat moment in opleiding is, en na afronding daarvan doet Mister op 16 mei 2013 zijn intrede in Huize Veira.

Hulphond

Hulphond Nederland leidt, als gezegd, ook honden op voor mensen die lijden onder PTSS. Dat kunnen (voormalig) militairen zijn, maar ook politiemensen, treinmachinisten of slachtoffers van (sexueel) geweld. Voor hen is de hulphond allereerst een ‘buddy’: iemand die er altijd voor je is, die aandacht geeft en die vertrouwd aanvoelt. Maar zo’n PTSS-hulphond is veel meer: hij kan de eerste signalen van een nachtmerrie waarnemen en daar adequaat op reageren. De hond maakt zijn baas wakker waardoor de nachtmerrie en de herbeleving stopt. Ook heeft de hond geleerd de opbouw van stress tijdig te herkennen. Als zijn baas een paniekaanval krijgt, trekt de hond hem weg uit die stressvolle situatie. De baas, in dit geval Trevor, leert samen met de hond opnieuw deel te nemen aan het maatschappelijk verkeer waardoor hun kwaliteit van leven enorm toeneemt. Ook Trevor heeft dat zo ervaren: “Ja, er veranderde veel met de komst van Mister, en dat gebeurde al heel snel. Omdat ik de hond zelf moet verzorgen, moest ik ook naar buiten om hem uit te laten. In het begin waren dat maar hele kleine rondjes, maar geleidelijk aan werden die groter. De eerste keer dat ik weer een supermarkt inging, was een enorme overwinning op mezelf!”

“Soms zie je de hond tijden niet, maar Mister registreert feilloos als ik onrustig wordt of gespannen raak. Ook in mijn slaap. Als ik nachtmerries heb, merkt hij dat en maakt hij me wakker. En als dat niet snel genoeg lukt, dan wekt hij Patricia die dan vervolgens mij wakker kan maken. Weet je, het is niet zozeer het stressniveau dat door de aanwezigheid van een hulphond daalt, maar je kunt gewoon zelf veel meer aan. Voor de komst van Mister zat ik dagenlang tussen vier muren en voelde ik me buitenspel gezet. Ik raakte als gevolg van PTSS in een isolement. Die PTSS is natuurlijk niet over, maar met Mister erbij durf ik de deur weer uit – dankzij mijn hond heb ik stukje bij beetje mijn vrijheid weer terug.”

Verzekering

Een PTSS-hulphond is een kostbare aangelegenheid want de opleiding, training en nazorg van één hond kost 21.000 euro. “Ja, dat is vreselijk veel geld. Maar het is wel iedere cent waard, want het is een wereld van verschil sinds Mister er is. Nu functioneren we weer als gezin. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik de kar niet meer in mijn eentje hoef te trekken maar bepaalde dingen rond Trevor aan Mister kan overlaten. Deze hond is voor ons een eerste levensbehoefte en ik zou het dan ook een hele goede zaak vinden als de overheid en de zorgverzekeringen de opleiding van deze honden zouden vergoeden. Dan zouden veel meer veteranen de beschikking over zo’n hond kunnen krijgen. Dat scheelt een hoop sociale en maatschappelijke ellende met alle financiële en emotionele kosten die daarvan het gevolg zijn”, concludeert Patricia.

 

Wil jij mensen zoals Trevor helpen? Kijk dan op www.hulpvoorhelden.nl/