Hilde Houweling doet aan boksen in Zwolle bij Tabonon MMA Kickboksen. Ze vertelt over hoe boksen haar motiveert om te herstellen van haar eetstoornis, waarover ze ook in Het Voedselgevecht op NPO3 vertelt

Boksen, een motivatie voor mijn herstel!

Hilde bokst sinds april bij Tabonon. Ze ziet dit als een grote motivatie, want al sinds haar 15de heeft ze een eetstoornis. “Doordat ik boksen heb gevonden, weet ik dat ik goed voor mezelf moet blijven zorgen om het boksten te kunnen blijven doen.” Ze vertelt haar verhaal.

“Ik ben Hilde Houweling en ik ben 22 jaar oud en ik boks sinds eind april bij Tabonon. Sinds mijn 15e heb ik een eetstoornis en ik ben daar nog steeds voor in behandeling. Wat een grote motivatie voor mij is? Het boksen bij Tabonon.

Onschuldig begin

Het begon allemaal heel onschuldig op mijn 15e. Ik heb altijd een meisjesdroom gehad om ooit in het Nederlands hockeyteam te komen. Ik deed er alles aan om die droom uit te laten komen. Dat ging met vallen en opstaan. Zo kan ik mij nog goed herinneren dat een hockeytrainer van mij zei dat als ik wat lager in mijn vetpercentage zou zitten, ik minder blessures zou hebben en beter zou presteren. Wat mijn hockeytrainer niet wist was dat ik al niet lekker in mijn vel zat en dit eigenlijk de druppel was die de emmer deed overlopen. Ik ben nooit te zwaar geweest, maar ik dacht: als ik de top wil bereiken, dan moet ik alles op alles gaan zetten en dit advies opvolgen. Ik ging op mijn voeding letten en dat begon eigenlijk door de snoepjes en koekjes te laten staan. Al snel merkte ik resultaat. Ik viel af en kreeg veel complimenten van mensen om mij heen en daarnaast werden mijn prestaties ook beter. Ik kwam in een goede flow terecht, dacht ik.

Na het behalen van mijn Havo-diploma kreeg ik de kans om voor FC Barcelona te gaan spelen. Ik verhuisde zonder mijn ouders en zusje naar Spanje. Ik zat daar in een appartement en voelde mij erg alleen. Het bezig zijn met het eten werd een steeds grotere obsessie. Alles waarvan ik dacht dat het niet goed voor mijn lichaam was zette ik op een “verboden-producten-lijst”. Producten met e-nummers, suikers, vetten, zouten en koolhydraten meed ik. Ik at alleen nog eiwitten en groentes, maar ook dat werd steeds minder. Dat ging zo ver dat ik op een gegeven moment bijna niks meer at op een dag. Mijn sportprestaties gingen snel achteruit, tot op een moment dat het hockeyen echt niet meer ging en ik eigenlijk niet meer op mijn benen kon staan. Ik wilde niet naar huis, want ik had die droom die ik nog niet behaald had. Naar huis gaan stond voor mij gelijk aan falen. Uiteindelijk hebben mijn ouders mij opgehaald in Barcelona en ben ik naar Nederland gehaald.

Een eetstoornis? Nee joh, ik niet.

Mijn hockeydroom was in duigen gevallen. Ik was altijd de hockeyende Hilde en wie was ik nu nog? Ik had altijd geleerd dat, zolang ik presteerde, ik vrienden had en nu ziet niemand mij meer staan… Ik was mezelf kwijt, mijn identiteit. Langzaam ging ik mijn identiteit steeds meer in het eten zoeken. Dat was hetgeen waar ik controle over had, het enige waar ik nog goed in was en in kon presteren. Zo zag ik dat op dat moment.

Mijn ouders maakten zich grote zorgen. Ik kwam bij de kinderarts terecht en al snel werd er duidelijk dat ik een eetstoornis had, anorexia! Ik heb dit nog lange tijd ontkent, want het enige waar ik controle over had dat ging niemand mij afpakken, dat was mijn geheim. Vanaf dat moment ben ik eigenlijk in de eetstoorniswereld terecht gekomen en meerdere keren opgenomen, onder meer twee keer in Portugal. Door mijn ziek zijn, isoleerde ik mijzelf heel erg. Alle sociale contacten vermeed ik uit angst dat ik daar moest eten. Daarnaast had ik de energie ook niet meer. Mijn lichaam was op. Ik had veel lichamelijke klachten zoals het constant koud hebben, pijnlijke botten, geen menstruatie, haaruitval, enzovoort. Ik was doodongelukkig, maar ik deelde daar niks over met mijn ouders en zusje. Ik wilde dat zij trots op mij waren en zich geen zorgen maakten.

Omslagpunt

Mijn ouders stonden met hun rug tegen de muur en waren zo machteloos. Afgelopen december 2017 stond mij een opname te wachten bij een andere eetstoorniskliniek Novarum, omdat mijn huidige eetstoorniskliniek Human Concern mij niet meer de medische zorg konden bieden die ik nodig had. Ik weet nog goed dat mijn moeder op een gegeven moment tegen mij zei: ‘Hilde, we leven met je mee. Maar als je zo doorgaat dan lig je over een paar weken tussen zes planken onder de grond. We zullen allemaal verdrietig zijn, maar het leven gaat door, met of zonder jou!’ Dat mijn eigen moeder dit tegen mij zei heeft mij toen heel erg geraakt, maar mij ook aan het denken gezet. Ik ging mij beseffen dat ik nu al 6 jaar een eetstoornis had en eigenlijk al die tijd niet voor mezelf gevochten had. Ik vond dat ik het leven niet meer verdiende en ik deed eigenlijk alleen af en toe mijn best voor mijn ouders en therapeuten om hen trots te maken. Ik moest dit voor mezelf gaan doen!

Boksen, mijn motivatie!

Tegen het einde van mijn opname bij Novarum, eind april, mocht ik het sporten weer een beetje oppakken. Naast het hockeyen heb ik kracht- en vechtsporten altijd erg interessant gevonden, maar daar heb ik nooit tijd voor gehad door het hockeyen. Maar nu kreeg ik daar eindelijk de kans voor. Vanaf de eerste stap die ik in het pand van Tabonon zette voelde ik mij thuis. Ik werd gezien om wie ik was en niet om wat ik presteerde. Ik werd gewaardeerd en dat gewoon door mezelf te zijn, niets meer niets minder! Vanaf dat moment wist ik dat ik goed voor mezelf moest blijven zorgen om het boksen te kunnen blijven doen bij Tabonon. Het boksen is een hele belangrijke motivatie voor mij geworden!

Mijn boodschap

Nu ik al een stuk verder in mijn herstelproces ben, weet ik waarom ik op mijn 15e niet lekker in mijn vel zat. Van mijn 11e tot en met mijn 13e jaar ben ik seksueel misbruikt door een hockeytrainer. Op mijn 15e is dit wel naar buiten gekomen en heb ik samen met mijn ouders aangifte gedaan. Alleen stopte ik dit trauma heel ver weg. Als ik maar deed alsof het er niet was, dan hoopte ik dat het ooit zou verdwijnen. Dit was natuurlijk niet het geval. Dat moest verwerkt gaan worden en daar ben ik nu in mijn kliniek mee bezig! Een eetstoornis is zoveel meer dan wel/niet eten of het gewicht. Een eetstoornis zit als een jasje om onderliggende problemen heen. Ik zette mijn eetstoornis onder andere in om niet met mijn emoties bezig te hoeven zijn, het was het enige waar ik controle over had voor mijn gevoel. Ik hoop dat ik met mijn verhaal mensen kan inspireren, herkenning kan geven en voor begrip kan zorgen. Dat je mag zijn wie je bent en dat sluit naar mijn mening volledig aan bij de visie van Tabonon. Daarom voel ik mij ook zo fijn in de boksschool.

TV programma

Ik doe mee aan het programma “Het Voedselgevecht” dat vanaf donderdag 25 oktober op NPO3 om 20:55 uur te zien is. Het is een reeks van 4 afleveringen. Wat ik vooral met dit programma naar voren wil brengen, is dat een eetstoornis om zoveel meer draait dan om wel/niet eten of om het gewicht. Het zit als een jasje om onderliggende problematiek heen. Het is een copingsmechanisme dat je inzet om met andere dingen om te gaan. Ik geloof oprecht dat je 100% kunt herstellen, maar dat kan alleen als je verder kijkt dan de symptomen (de eetproblematiek).

In het programma komt ook de boksschool Tabonon voor. Allemaal kijken dus!

Bonus voor de liefhebbers: Er staat een uitgebreid Interview in het blad Vriendin (nummer 42) over mij en mijn moeder over de weg naar herstel.

Ook boksen?

Ben jij ook benieuwd wat boksen voor jou kan betekenen? Vraag dan een gratis proefles boksen in Zwolle aan!

Boksen en kickboksen bij Tabonon Zwolle en Raalte

Vechtsport is persoonlijke ontwikkeling

“Vechtsport betekent voor mij persoonlijke ontwikkeling. Een stoot die hard aankomt, liegt niet. Hoe je daarmee omgaat, zegt veel over wie je bent.” Leon Aardenburg is regelmatig bij Tabonon te vinden. Daar komt hij niet alleen om zo nu en dan zelf te trainen of gewoon lekker een kopje koffie te drinken voor de gezelligheid, maar ook om les te geven. Leon vertelt.

“De rode draden in mijn leven zijn sport en bewegen. Mijn eerste ervaring met kickboksen was met Hanieh. Wij zaten in een parallelklas op het Deltion Sport&Bewegen. Zij nam mij in 2001 mee naar een kickboksles bij het toenmalige Tabonon. De training was leuk.  Ik ben toen echter niet gaan kickboksen, maar ben capoeira gaan doen en daar uiteindelijk in blijven hangen. Totdat ik een aantal jaren later toch het kickboksen weer op het spoor kwam, ook al was dat eigenlijk altijd een beetje naast capoeira. Door verschillende redenen ben ik uiteindelijk toch met capoeira gestopt en volledig gaan kickboksen, maar na een tijdje heb ik de benen ook weggelaten en ben ik ook gaan boksen.

Beweging is fascinerend

Capoeira is samen met de muziek erg bijzonder qua beleving en de mooie artistieke bewegingsvormen. Het kan op een fanatieke, maar ook op een speelse wijze beoefend worden. Vanuit capoeira heb ik veel over fysieke, mentale en emotionele beweging geleerd. De ervaring heb ik meegenomen naar het kickboksen en boksen.  Op sportgebied kwam ik weer in een hele andere fysieke, mentale en emotionele ontwikkeling terecht. Voor mij is boksen en kickboksen ook echt een artistieke kunstvorm op zich. Boksen is toch een heel ander spelletje dan kickboksen. Boksen is in die zin moeilijk, omdat je alleen maar je armen hebt om te gebruiken.  Je moet dus andere dingen verder ontwikkelen, zoals je voetenwerk.  Wat weer bepalend is om controle te hebben of je afstand te bepalen; iets wat voor kickboksen en boksen erg belangrijk is. Als ik training geef, vind ik dat ook belangrijk.

De balans tussen beweging en stilstaan fascineert mij. In het leven of in sportvormen komt het in alles terug. Bij het (kick)boksen zijn hele kleine bewegingen heel essentieel. Dan gaat het juist om die bewegingen die je misschien niet echt ziet, de ‘microbewegingen’. Bijvoorbeeld het verplaatsen van je gewicht van je ene naar je andere been om een harde stoot te maken of om op tijd te ontwijken en te counteren. De juiste balans en onbalans in de juiste timing vinden, is erg belangrijk als het om bewegingen gaat in het (kick)boksen. Dit is ook allemaal te vertalen en terug te vinden in het dagelijks leven. Fascinerend! Als mens, trainer en beoefenaar raak ik nooit uitgeleerd!

Vechtsport is persoonlijke ontwikkeling

Sport, en in ons geval vechtsport, betekent voor mij persoonlijke ontwikkeling. Dat is ook het mooie ervan: je kunt heel diep gaan met je innerlijke ontwikkeling. Vechtsport is heel goed voor de fysieke, mentale en emotionele ontwikkeling.  De ervaringen in de vechtsport zijn heel bruikbaar in het dagelijks leven. Je kan jezelf op een speelse wijze ontwikkelen en uitdagen.  Maar je kan jezelf in vechtsport ook echt tegenkomen en het confronteert vaak heel direct. In het sparren kom je bijvoorbeeld dingen tegen die je misschien normaal in je leven niet tegenkomt. Daardoor leer je jezelf echt beter kennen. Het is ook heel puur. Een stoot die hard aankomt, liegt niet. Dat is een hele directe confrontatie.

Mentale ervaringen van de mat inzetten in het dagelijks leven

Omgaan met angst en spanning is bijvoorbeeld iets wat je in het leven tegenkomt. Voor veel mensen is dit een moeilijk onderwerp, maar we kennen het allemaal. Misschien wel juist in de vechtsport… In de vechtsport is dit een heel belangrijk onderdeel, net als hoe ga je hiermee omgaat. Niet iedereen heeft angst en spanning voor dezelfde dingen. Tijdens het sparren heb ik weleens angst en spanning gevoeld, bijvoorbeeld als iemand voor me stond die veel beter of veel groter dan ik was. Persoonlijk vond ik het dan altijd interessant en een uitdaging om mezelf te controleren en de juiste keuzes te maken. Angst en spanning waren voor mij vaak een drijfveer. Uiteindelijk leer jezelf in situaties dan echt kennen. Je leert omgaan met bepaalde angsten en spanningen. Mijn ego kreeg dan ook een boost als het best goed ging en een deuk als ik mezelf overschat had. Soms is het verschil tussen terecht en onterecht angst hebben flinterdun! Angst is soms terecht en het kan goed zijn om ernaar te luisteren. Maar angst heeft ook een valkuil en kan onterecht zijn. Het houd je dan tegen om boven jezelf uit te stijgen. Soms ging dat heel goed en soms was het ook een hele harde les! Omgaan met succes of omgaan met falen hoort er echter ook bij en is goed voor je ontwikkeling.

Vechtsport geeft wilskracht en discipline op ieder niveau

Heb je een slechte conditie en heb je slecht voor jezelf gezorgd? Hallo reality check! Tijdens het trainen van vechtsport krijg je een heel eerlijk antwoord. Het confronteert je in dat geval heel erg direct met jezelf. Sport en vechtsport zijn heel direct en eerlijk. Confrontaties zijn nodig en erg goed voor je ontwikkeling. (Vecht)Sport zorgt er ook voor dat je vanuit die confrontatie jezelf weer herpakt en ontwikkelt. Het geeft je wilskracht, discipline. Dat kan op ieder niveau en voor iedereen is het anders bruikbaar. Van beginner tot wedstrijdvechter; iedereen heeft zijn eigen gevecht op een ander niveau en iedereen gebruikt het voor iets anders in het leven. Van onzeker jongetje tot directeur van een succesvol bedrijf. Om gewoon fit te blijven, weerbaarder te worden of de beste in de sport te worden. Het daagt je uit om grenzen te verleggen en aan te geven. Het zal je de vraag stellen; Wil je opgeven of doorgaan!?

Zet je ‘ja-maar’ knop uit

Ook in mijn training komt dat terug. Ik wil ik dat iedereen lekker kan bewegen, maar zich daarnaast ook lekker voelt op zowel fysiek als mentaal en emotioneel gebied. Ik wil dat iedereen het beste uit zichzelf haalt. Soms op speelse wijze en soms door diep te gaan. Mensen denken snel dat ze iets niet kunnen. Eigenlijk moet je die gedachte uitzetten en gewoon kijken hoever je kunt komen. Die ‘ja maar’-knop in je hoofd mag in veel gevallen eigenlijk wel uit.

Gratis proefles (kick)boksen in Zwolle of Raalte

Ben jij benieuwd naar kicksboksen, boksen of MMA? Wij bieden lessen op elk niveau, en voor jong en oud! Kom eens een keer een gratis proefles doen. Je kunt je hier aanmelden.